Kiedy Pracownik powinien być Wykonawcą?

W nowej sprawie, McGuigan, T.C. Summary Opinion 2019-27, 9/30/19 , Sąd Podatkowy zbadał fakty dotyczące pracownika, który pozostawał w długoterminowym związku z pracodawcą.

Często pracodawcy wolą klasyfikować pracowników jako niezależnych wykonawców, aby uniknąć płacenia podatków od wynagrodzeń i kosztownych świadczeń dodatkowych dla pracowników. W przeciwnym razie, są oni zazwyczaj na haku dla tych płatności.

Jeśli chodzi o pracowników, mogą oni być w stanie w pełni odliczyć wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeśli pracują na własny rachunek. I odwrotnie, jeśli są oni traktowani jako pracownicy, nierefundowane koszty działalności gospodarczej pracownika mogą być odliczone tylko jako koszty różne, przy czym dolna granica wynosi 2% skorygowanego dochodu brutto (AGI). Zgodnie z ustawą o ulgach podatkowych i zatrudnieniu (TCJA), w latach 2018 do 2025, bez względu na AGI, nie jest możliwe odliczenie kosztów różnych.

W nowym przypadku podatnik, który był specjalistą w dziedzinie technologii diesla, miał długotrwałe relacje biznesowe z przedsiębiorcą. Po założeniu przez przedsiębiorcę nowej firmy, zaprosił on podatnika do pracy u niego. Na podstawie ustnej umowy, podatnik świadczył na rzecz tego pracodawcy usługi w zakresie wydobycia gazu w wielu lokalizacjach odwiertów naftowych na terenie Montany i Północnej Dakoty.

Do obowiązków podatnika należało m.in. przemieszczanie sprzętu służącego do wydobycia gazu pomiędzy lokalizacjami odwiertów naftowych, ustawianie i konserwacja sprzętu służącego do wychwytywania gazu oraz szkolenie pracowników koncernu naftowego w celu zapewnienia ciągłości pracy zakładu. Duża część sprzętu została wydzierżawiona bezpośrednio pracodawcy, ale została powierzona podatnikowi. Pracował on na placach naftowych bez bezpośredniego nadzoru i ustalał własne godziny pracy, które różniły się w zależności od wykonywanego zadania.

Codziennie podatnik składał raporty z pracy, z których wynikało, że świadczy usługi wysokiej jakości. Dodatkowo, podatnik składał dzienniki wyposażenia.

Podatnik był odpowiedzialny za wydatki związane z pracą, w tym wyżywienie, zakwaterowanie, podróże i ubezpieczenie. Był również odpowiedzialny za wszelkie wydatki związane z uszkodzeniem sprzętu podczas transportu. Pracodawca nie zwracał mu tych wydatków. Podatnik pojechał również własną ciężarówką na różne miejsca pracy i zabrał ze sobą narzędzia.

W zeznaniach podatkowych za lata 2014 i 2015, podatnik zadeklarował się jako «mechanik». W związku z tym złożył wykaz C jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą na własny rachunek za dwa przedmiotowe lata podatkowe. Pracodawca przekazał jednak podatnikowi W-2s odzwierciedlające wypłacone mu kwoty.

Sąd Podatkowy wymienił następujące czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o istnieniu relacji pracodawca-pracownik:

  • Stopień kontroli sprawowanej przez zleceniodawcę nad szczegółami pracy
  • Która strona inwestuje w obiekty wykorzystywane w pracy
  • Okazja dla podatnika do osiągnięcia zysku lub straty
  • Czy zleceniodawca ma prawo do zwolnienia podatnika
  • Czy praca jest częścią stałej działalności zleceniodawcy
  • Trwałość związku
  • Związek, który strony uważają, że tworzą

W swojej analizie Sąd Skarbowy stwierdził, że większość czynników wskazywała na to, że podatnik był pracownikiem, mimo że pracował bez żadnej kontroli. W związku z tym, jako koszty różne mógł on odliczyć jedynie nierefundowane koszty działalności gospodarczej pracownika.

Lekcja do nauczenia się

W sytuacji granicznej, doradzaj swoim klientom, aby zebrali dowody wskazujące na status niezależnego kontrahenta. Co istotne, upewnij się, że umowy o pracę są sporządzane na piśmie, określając kluczowe warunki umowy.

Powiązane artykuły

Doradztwo w zakresie wolnych strzelców i podatku od bezrobocia

Kolejne spojrzenie na sprawę Pracownik vs. Wykonawca