Ostateczne zasady dotyczące oprogramowania na użytek wewnętrzny wydane przez IRS

IRS i Departament Skarbu USA wydały ostateczne przepisy dotyczące oprogramowania do użytku wewnętrznego (TD 9786) odnoszące się do wykorzystania kredytu na zwiększenie działalności badawczej.

Wytyczne, które weszły w życie 4 października, odnoszą się do oprogramowania opracowanego przez podatników lub na ich rzecz głównie jako oprogramowanie do użytku wewnętrznego, a które będzie miało wpływ na podatników zaangażowanych w badania związane z oprogramowaniem.

Aby pogłębić definicję oprogramowania do użytku wewnętrznego, przepisy przewidują, że oprogramowanie to jest przeznaczone do użytku wewnętrznego, jeżeli zostało opracowane do użytku ogólnego oraz do funkcji administracyjnych, które wspierają działalność gospodarczą podatnika. Funkcje te ograniczają się do zarządzania finansowego (w tym prowadzenia dokumentacji), zarządzania zasobami ludzkimi oraz usług pomocniczych, które wspomagają codzienną działalność, w tym przetwarzania danych lub usług związanych z infrastrukturą.

Po zaproponowaniu przepisów, uwagi do IRS i Skarbu Państwa wskazywały, że definicja ta jest zbyt szeroka i może mieć zastosowanie do funkcji zaplecza i front-office. Agencje wskazują jednak na przepisy zawarte w kodeksie dochodów wewnętrznych 1.41-4.c) (6) (iv) (C) w celu ustalenia, czy oprogramowanie posiadające podwójne funkcje jest opracowywane głównie do użytku wewnętrznego.

“Departament Skarbu i IRS nadal uważają, że funkcje takie jak zarządzanie zapasami, marketing, usługi prawne i rządowe usługi zgodności z przepisami stanowią wsparcie dla bieżącej działalności podatnika w prowadzeniu działalności gospodarczej bez względu na branżę, w której działa podatnik oraz że korzyści, jakie funkcje takie mogą zapewnić osobom trzecim, są dodatkowe i drugorzędne” – stanowią przepisy. “Ponadto, Departament Skarbu i IRS uważają, że zawarte w tych ostatecznych regulacjach zasady dwufunkcyjne w wystarczającym stopniu uwzględniają te uwagi, umożliwiając podatnikom identyfikację podzbiorów elementów oprogramowania dwufunkcyjnego, które umożliwiają podatnikowi jedynie interakcję ze stronami trzecimi lub umożliwiają stronom trzecim inicjowanie funkcji lub przeglądanie danych”.

Oprogramowanie nie jest uważane za przeznaczone do użytku wewnętrznego, jeśli:

  • Jest on opracowany dla celów niezwiązanych z funkcjami ogólnymi i administracyjnymi, które wspierają działalność gospodarczą podatnika;
  • Jest on opracowany do komercyjnej sprzedaży, dzierżawy, licencji lub marketingu; lub
  • Został on opracowany w celu umożliwienia podatnikowi interakcji ze stronami trzecimi lub umożliwienia stronom trzecim inicjowania funkcji lub przeglądania danych dotyczących systemu podatnika.

Z drugiej strony, jest pewne zastrzeżenie. Oznacza to, że to, czy oprogramowanie jest tworzone głównie do użytku wewnętrznego, czy też nie, zależy od tego, co zamierzał podatnik, a także od faktów i okoliczności występujących na początku tworzenia oprogramowania.

Na przykład, jeżeli oprogramowanie początkowo zostało opracowane do użytku wewnętrznego, a następnie zmodyfikowane do sprzedaży komercyjnej, dzierżawy lub licencjonowania, albo w celu umożliwienia osobom trzecim wglądu w dane dotyczące systemu podatnika, ulepszenia będą uważane za odrębne od istniejącego oprogramowania i nie będą rozpatrywane głównie do użytku wewnętrznego.

Podobnie, jeśli oprogramowanie zostanie opracowane do użytku komercyjnego lub przez osoby trzecie, ale następnie zmienione w celu wykorzystania go do celów ogólnych i administracyjnych, ulepszenia będą uważane za odrębne od istniejącego oprogramowania i będą uważane głównie za przeznaczone do użytku wewnętrznego.