Tax Court Corner: Ważna koncepcja zabezpieczeń Estoppel

W kłopotliwym przypadku Isidro Garza Jr., et al. v. Commissioner , TC Memo 2017-7, natrafiamy na coś, co nazywa się collateral estoppel.

Jest to ważna koncepcja, którą można w zasadzie wyjaśnić w ten sposób: Zgodnie z doktryną “collateral estoppel” (znaną również jako “kwestia prekluzji”), kwestia, która jest faktycznie rozpatrywana w postępowaniu sądowym pomiędzy dwiema lub więcej stronami jest rozstrzygająca dla tej samej kwestii podniesionej w późniejszym postępowaniu sądowym pomiędzy tymi samymi stronami lub tymi, którzy mają z nimi interes prywatny.

Aby można było powołać się na estoppel zabezpieczający, muszą być obecne cztery czynniki:

  1. Kwestia ta musi być identyczna w toczącej się sprawie, jak ta rozstrzygnięta w poprzednim postępowaniu.
  2. Decyzja w tej sprawie musiała zostać podjęta we wcześniejszym postępowaniu.
  3. Strona, która ma zostać poddana postępowaniu, musi być stroną lub być odpowiednio reprezentowana przez stronę w pierwszym postępowaniu.
  4. Kwestia wykluczona musi być faktycznie przedmiotem postępowania w pierwszym postępowaniu.

Powszechnie wiadomo, że jeśli popełniasz przestępstwo, to po skazaniu na karę więzienia pojawiają się inne reperkusje. Na przykład, w przeszłości, dilerzy narkotyków byli skazywani na karę więzienia za handel narkotykami, a po odbyciu kary, IRS badał przedmiotowe zeznania podatkowe i nakładał na nich dodatkowy obowiązek podatkowy. Nie różni się to w niczym od tego, co miało miejsce w tym przypadku.

Fakty w tej sprawie są takie, że Isidro Garza Jr. i jego żona, Martha, zorganizowali w 1995 roku korporację S dla celów działalności inżynieryjnej Isidro, Bay Area Consultants (BAC) Inc. Martha pracowała jako księgowy i kierownik biura w tym biznesie. Zatrudniła firmę CPA, aby złożyć formularz 1120S z 1995 roku. Żaden inny zwrot korporacyjny S nie został złożony po 1995 roku.

W latach, o których mowa – 1998, 2000, 2001 i 2002 – Isidro zarządzał kasynem indyjskiego plemienia. Jego żona działała jako księgowa w kasynie. Wynagrodzenie Isidro z kasyna wynosiło 10 procent dochodu netto kasyna. Polecił plemieniu, by zapłaciło BAC swoje opłaty za zarządzanie, i plemię to zrobiło. Marta wiedziała o opłatach za zarządzanie wypłacanych mężowi i wpłacanych na konto bankowe BAC – kwoty tych opłat wynosiły kilkaset tysięcy dolarów rocznie.

Isidro wypłacił również około 35.000$ do 50.000$ w gotówce za każdy z tych lat, o których mowa, ze skarbca kasyna. Żadna z pozostałych indywidualnych wypłat gotówki ze skarbca kasyna nie była równa ani nie przekraczała 10.000$.

Po 1998 r. BAC nie istniała jako osoba prawna, ale nadal prowadziła rachunek bankowy, który otrzymywał wynagrodzenie za zarządzanie Isidro od plemienia.

Przy ich wspólnych zwrotach w latach 1998 i 2002 jedynymi kwotami dochodów, które Garzas zgłosił z kasyna, były kwoty, które wycofali z konta BAC, które wynosiły tylko około 20 000 dolarów rocznie. Garzas wynajął firmę księgową do przygotowania swoich zeznań podatkowych za lata 2000 i 2001, ale nigdy nie złożył ich za te lata.

W 2007 r. Isidro został skazany za spiskowanie w celu dokonania kradzieży z plemienia Indian, a zarówno on, jak i jego żona zostali uznani za winnych uchylania się od płacenia podatków zgodnie z sekcją kodeksu 7201 za lata podatkowe 1998-2002. Oboje odbyli karę więzienia.

W 2010 r. odwołali się oni od swoich wyroków, zwolnili je i przekazali sprawy do ponownego rozpatrzenia. W 2012 roku Isidro przyznało się do zarzutu kradzieży, a Martha do jednego z zarzutów uchylania się od płacenia podatków. Ich zarzuty zostały przyjęte.

W 2008 r. złożyli oni zmienioną deklarację z 1998 r., w której na formularzu 1040 wykazane zostały wszystkie dochody kasyna, a także duża część kosztów działalności.

Przed Amerykańskim Sądem Skarbowym jedyne kwestie sporne dotyczyły tego, czy małżonkowie podlegali karze za oszustwa cywilne z lat podatkowych 1998 i 2002 zgodnie z sekcją 6663. Sąd uznał oboje małżonków za odpowiedzialnych.

Sąd podatkowy orzekł, że w wyniku zarzucanego jej uchylania się od płacenia podatków Martha została odsunięta od wymierzenia kary za oszustwo cywilne za rok podatkowy 2002.

Sąd stwierdził, że właściwe zastosowanie estoppelu zabezpieczenia wymaga przeprowadzenia czterech badań:

  1. Czy strona, która ma zostać wykluczona, była stroną czy przejęła kontrolę nad wcześniejszym postępowaniem sądowym.
  2. Czy przedstawione kwestie są w istocie takie same, jak te rozstrzygnięte we wcześniejszym postępowaniu sądowym.
  3. Czy fakty kontrolne lub zasady prawne zmieniły się znacząco od czasu wcześniejszego wyroku.
  4. Czy inne szczególne okoliczności uzasadniają odstępstwo od normalnych zasad prekluzji.

Martha przyznała, że jej ugoda w sprawie zarzutu spełniała trzy pierwsze z powyższych elementów estoppelu zabezpieczenia. Twierdziła ona jednak, że jej zarzut winy nie powinien wykluczać możliwości zakwestionowania przez nią kary za oszustwo z art. 6663 za rok podatkowy 2002, ponieważ “inne szczególne okoliczności uzasadniają odstępstwo od normalnych zasad prekluzji”.

Pokłóciła się:

  • Jej umowa dotycząca przyznania się do winy była wiążąca jedynie między nią a prokuraturą Stanów Zjednoczonych i IRS nie mógł się na nią powołać.
  • Motywacją do przyznania się do winy było to, że odbyła już prawie trzy lata w więzieniu przed uchyleniem pierwszego wyroku skazującego, a umowa przyznająca się do winy zostałaby wykonana tylko wtedy, gdyby Sąd Okręgowy USA skazał ją na czas odbywania kary.

Jednak Sąd Skarbowy wielokrotnie orzekał, że podatnik, który w tym samym roku podatkowym został skazany za przestępstwo uchylania się od płacenia podatków zgodnie z sekcją 6663 za ten sam rok podatkowy, nie może zaprzeczyć, że popełnił cywilne oszustwo podatkowe zgodnie z sekcją 7201. Winny zarzut Marthy ostatecznie wykazał elementy niezbędne do stwierdzenia oszustwa na podstawie sekcji 6663, ponieważ elementy przestępczego uchylania się od płacenia podatków i cywilnego oszustwa podatkowego są identyczne.

I, jak powiedział sąd, fakt, że Martha nie wspomniała o ugodzie w sprawie zarzutu z IRS jest nieistotny, ponieważ IRS jest w prywatności z prokuraturą USA – powodem w jej postępowaniu karnym. Jej motywacja do zawarcia ugody była nieistotna i nie podważała wiarygodności jej zeznań. W związku z tym sąd orzekł, że Martha została wykluczona z możliwości zaprzeczania istnieniu oszustwa w roku podatkowym 2002.

Sąd Skarbowy stwierdził również, że Garzas wystawił wiele “odznaki oszustwa” zarówno za rok 1998 jak i 2002. Po pierwsze, konsekwentnie zaniżali oni swoje dochody. Przyznali, że znacznie zaniżali swoje dochody nie tylko za lata 1998 i 2002, ale również za lata 2000 i 2001. Nie złożyli oni nawet deklaracji za lata 2000 i 2001.

Garzas twierdził, że ich niedopowiedzenia nie stanowią dowodu na oszukańcze zamiary, ponieważ Martha nie posiadała specjalistycznej wiedzy w zakresie właściwego obliczania dochodów pary i przygotowywania zwrotów.

Ale sąd powiedział, że Garzasowie wiedzieli, że ich dochody są znacznie większe niż te, które zgłosili po powrocie. To właśnie ich wybory, a nie ograniczone doświadczenie księgowe, skłoniły ich do przygotowania i złożenia fałszywych zeznań podatkowych za lata 1998 i 2002.

Pytanie brzmi, czy powinniśmy zgodzić się z Trybunałem Podatkowym? Proszę się zatrzymać i zastanowić przez chwilę: zarówno mąż, jak i żona odbyli karę więzienia, a następnie wyrok ten został uchylony. Kiedy doszło do ugody w sprawie przyznania się do winy, gdzie karą za przestępstwo był właśnie czas odbycia kary, para krzyknęła “wujku” i poddała się. Więc, co robi wytrwały urząd skarbowy? Idzie za nimi za głupie kary cywilne. Para posuwa się nawet do tego, że przyznała się do tego, że odpowiedziała na wezwanie, by tylko zakończyć koszmar, który znosiła.

Z prawnego punktu widzenia uważam, że Sąd Skarbowy robi to, do czego jest przeznaczony. Czy jest to jednak tylko krok dla podatnika, aby uzyskać orzeczenie i apelację do amerykańskiego sądu rejonowego, z nadzieją, że zostanie on wyrzucony? Czy estoppel naprawdę stanowi tutaj problem? Myślę, że ta cała sprawa musi po prostu odejść.

Co o tym sądzisz?